Á gamlárskvöld verður þetta ár sprengt í tætlur og ekki fellt eitt einasta tár þegar talan 2007 líður út á sinn dramatíska hátt í sjónvarpinu.

Þetta ár verður án efa munað alla tíð sem hið mikla veikinda ár fjölskyldunar.

TOMMI:
Tommi reið fyrstur á vaðið og fór í tvær aðgerðir vegna óþæginda í þvagrás sem hafði þau áhrif að honum fannst hann alltaf þurfa að pissa og hann var að fara upp í 40 ferðir á klósettið á kvöldi sem var að gera okkur öll kolvitlaus og þá hann sérstaklega. Þessar aðgerðir, blöðruspeglun og útvíkkun á forhúð, höfðu lítil áhrif og það var ekki fyrr en hann fór á einhver 2 lyf út í loftið að honum fór að skána greyinu. Núna virðist þessi andskotans óværa vera að koma aftur og hann á að fara í skoðun núna á föstudaginn 2. nóv. hjá Orra Ormars og Kristjáni Óskarssyni.

SÖLVI:
Þá var komið að Sölva.

Hann var allt sumarið búinn að kvarta annað slagið um í maganum en ekki nógu kröftuglega til að hlustað væri neitt sérstaklega á það. Svo í ágúst fær hann hita, niðurgang og gubbar og því er slegið föstu að hann sé bara með pest, bæði af okkur og læknum sem talað var við í síma.

Eftir 4 daga var hann ekkert að skána og þá fór ég með hann á bráðamóttöku Barnaspítala Hringsins vegna þessa að hann var að þorna upp. Hann fékk næringu í æð og sagði hjúkkan mér að yfirleitt hresstust börn ótrúlega við það. Þegar þetta hafði engin áhrif á minn mann var hann sendur í myndatökur og teknar blóðprufur en ekkert af þessu kom með neinar óyggjandi vísbendingar um hvað væri að.

Þá var ákveðið að leggja hann inn yfir nóttina á sýklalyfjum í æð og ef hann yrði ekkert hressari morguninn eftir yrði hann skorinn upp til að kanna hvort botnlanginn væir að valda þessu. Ég var hjá honum þessa nótt og um morguninn var mjög af honum dregið og maginn orðinn uppblásinn og harður.

Hann var skorinn upp strax um morguninn og kom þá í ljós að botnlanginn var sprunginn og hann kominn með sýkingar og lífhimnubólgu. Sennilega var botnlanginn búinn að vera sprunginn í 4 daga. Skrýtið hvað það virðist vera erfitt að greina þetta í svona litlum kroppum. Læknarnir sögðu að þeim hafi ekki þótt hann nógu veikur til að trúa því að svona væri komið. Ég hef samt heyrt af tilfellum þar sem það sést strax í blóðprufum að um botnlangabólgu sé að ræða. Ef það hefði dregist eitthvað lengur að bregðast við þessu þá hefði hann hreinlega getað dáið. Hann þurfti svo að vera á sjúkrahúsinu í 8 daga eftir aðgerðina.

Hann er samt ennþá að kvarta annað slagið um að honum sé eitthvað illt í maganum og svo aðfaranótt 10. október (afmælisdag Tomma) vaknaði hann svo kvalinn að það var ekki um annað að ræða en æða niður á bráðamóttöku til skoðunar. Nú eru ekki teknir neinir sénsar lengur. Hann sagði við mig á leiðinni: "Pabbi, farðu styðstu leið á sjúkrahúsið, ég er að deyja". Svo eftir að hafa verið í rannsóknum fram að kvöldmat var hann útskrifaður. Hann var gráfölur af kvölum þarna á spítalanum fram að hádegi en þá sofnaði hann og var allur annar þegar hann vaknaði. Ekkert fannst að nema að þeim grunaði að þetta hefði getað verið einhver vírus, eða pest sem hafi farið svona illa í hann.

Eftir þetta hefur hann verið fínn nema hann segir svona ca. 1-2 á dag: "Ah, mér er illt í maganum". Hann verður bara að lifa við það eins og staðan er.

Gunna:
Eins og að þetta væri ekki orðið ágætt af svona veseni þá var komið að Gunnu.

Í september fann hún fyrir óþægindum, svitaköst og hraður hjartsláttur og eina nóttina of-öndun. Daginn eftir þá nótt 26. sept. fór hún á heilsugæsluna í Mosfellsbæ og Þengill læknir skoðaði hana. Eitthvað leist honum illa á hana því hann setti hana í hjartalínurit og tók blóðsýni. Ekkert óeðlilegt kom út úr því og var hún greind á barmi kvíðakasts og sagt að fara heim og taka því rólega, anda í bréfpoka ef of-öndun gerði vart við sig aftur.

Gunna hlýddi þessu og hringdi í mig og bað mig að sækja Sölva á leikskólann og sagði mér að hún ætlaði að taka það rólega, fara í heitt bað og slaka á.

Ég kom því snemma heim og fór að undirbúa kvöldmat. Á meðan ég var að græja pizzadeig kallaði Gunna á mig og bað mig að koma með poka til að anda í, hún væri komin með svona oföndun aftur. Ég gerði það og hugsaði með mér: "Hvaða rugl er þetta eiginlega, hvað hefur hún svo sem að kvíða fyrir". Sem betur fer sagði ég ekki neitt.

Eftir kvöldmat fór ég að svæfa strákana og heyrði þá að hún var að gubba inni á klósetti. "Ah, þetta var þá bara einhver pest sem var að hrjá hana, það er gott. Alltaf betra að vita hvað er í gangi." Hugsaði ég. Svo þegar ég kom fram kl. 20:50 lá Gunna í sófanum í stofunni og sagðist bara vera orðin virkilega veik. Ég bauðst til að fara upp í sjoppu og kaupa eitthvað að drekka handa henni og hún þáði það.

Ég kom úr sjoppunni kl. 21:00 nikkaði til hennar í sófanum, hún nikkaði á móti, svo lét ég drykkina í ískápinn. Ætlaði svo að fara að vinna inní tölvuherbergi en ég man ekki hvort ég var að ná í eitthvað á kommóðunni í holinu eða eitthvað annað, allavega þá gekk ég fram hjá stofunni og það sem þá gerðist mun ég aldrei gleyma.

Gunna var í einhverri skrítinni stellingu, öll snúin, eins og hún væri í krampakasti. Ég hleyp til hennar og þá er hún meðvitundarlaus og hrygglir í henni þegar hún andar. Ég hristi hana til og segi henni að reyna að anda en eftir 2-3 andardrætti var allt stopp. Ég blæs í hana og þá byrjar hún aftur að anda en ekki nema 2 andardrætti og svo aftur stopp.

Þá hringdi ég í 112 og bið um sjúkrabíl. Vitandi að það tekur 20 mín. að keyra upp á Kjalarnes leyst mér ekki á blikuna. Ég blæs aftur í hana og er að byrja að hnoða þegar Tommi tæplega 6 ára sonur okkar stendur allt í einu þarna grátandi á stofugólfinu. Hann á það til að vakna fljótlega eftir að hann sofnar og til lukku gerðist það þarna. "Farðu og sæktu hann Þórð" skipa ég honum. Þórður er nágranni okkar og vinur í næsta húsi og hefur meira en 20 ára reynslu hjá slökkviliðinu og í sjúkraflutningum. Tommi stendur frosinn og heldur bara áfram að gráta. "Hættu þessu væli drengur, það gerir ekkert gagn" segi ég mjög höstugur, "Farðu og sæktu hann Þórð og segðu honum að mamma þín sé að deyja". Hann tekur viðbragð og hleypur berfættur á nærbuxunum og nærbolnum út í rokið og rigninguna og sækir Þórð.

Þórður, sem hafði ætlað að vera í sumarbústað þetta kvöld en fyrir ótrúlega tilviljun kom heim degi á undan á áætlun, kom um leið með Tomma í fanginu. Hann áttaði sig strax, hringdi heim og sagði við Elínu konuna sína: "Hæ, segðu Kidda að biðja björgunarsveitina að koma með súrefnið strax og komdu og náðu í Tomma". Fyrir enn aðra ótrúlega tilviljun var björgunarsveitin Kjölur á fundi þetta kvöld. Verandi í henni vissi Þórður af fundinum og Kiddi sonur þeirra sem líka er meðlimur hóaði strax í þau.

Þórður færði Gunnu niður á gólf og byrjaði að hnoða og ég blés. Elín kom strax og sótti Tomma og eftir 5 mínútur voru 5 til 6 mans úr björgunarsveitinni mættir með súrefnisgræjuna og Þórður þræddi hana niður barkann á Gunnu. "Það heyrist ekkert, það er ekki búið að skrúfa frá súrefninu" sagði Þórður og einhver brást við og kippti því í liðinn. Ég man að ég hugsaði þvílík heppni það væri að hafa þennan mann í næsta húsi. Þarna stóð ég og horfði á Þórð hnoða Gunnu og konu úr björgunarsveitinni pumpa súrefni ofan í hana. Hugsanir flugu um í hausnum á eldingarhraða. "Hvað geri ég nú ef hún vaknar ekki aftur? Hvað geri ég ef hún verður grænmeti?" Ég ákvað að reyna að gera eitthvað gagn og skaust inn í bílskúr og náði í 100w ljóskastara sem ég svo hélt á og lýsti upp stofuna með. Ég var með glænýjan GSM síma og ætlaði að hringja í tengdó, foreldra Gunnu, en það gekk illa því ég fann ekki símanúmerið en þegar ég loks náði í þau þyrmdi yfir mig og ég rétt svo gat stunið upp í örfáum orðum að þau yrðu að koma uppeftir að passa strákana því Gunna væri við dauðans dyr. Tengdamamma náði að skilja mig og þau drifu sig af stað.

Smátt og smátt fylltist stofan af fólki. Læknavaktin úr Mosfellsbæ, lögreglan, fyrst 1 sjúkrabíll og svo annar. Það voru ábyggilega yfir 15 manns í stofunni þegar mest var. Fyrri sjúkrabíllin var kominn giska 18 mínútum eftir að ég hringi í 112. Læknirinn, ung kona, þræddi legg í æð á Gunnu, límdi allavega nema á hana og svo var hún stuðuð. Strax eftir fyrsta stuð fór hjartað að slá og hún var drifin í annan sjúkrabílinn og svo keyrð í botni á bráðamóttöku Landspítalans. Ég fékk ekki að fara með í sjúkrabílnum svo að ég samdi við Elínu um að gæta strákanna þar til foreldrar Gunnu kæmu uppeftir og brenndi ég af stað á eftir þeim.

Þarna á leiðinni, einn í bílnum á leið til Reykjavíkur, var eiginlega erfiðasti tíminn fyrir mig í öllu þessu ferli. Tárin brutust fram og kvíðinn þyrmdi yfir mig. Ég hringdi í Óskar bróðir Gunnu og sagði honum frá aðstæðum og hann ákvað að koma niður á spítala og hitta mig þar.

Á bráðamótökunni sýndu hjartalínurit að sennilega væri um einhverja stíflu að ræða en einnig var mér sagt að hún hefði greinilega fengið góðar lífgunaraðgerðir. þarna voru svo mættir Kiddi og Þórður en Kiddi hafði keyrt annan sjúkrabílinn niður eftir og Þórður var enn á sokkaleistunum. Þeir sýndu mér frábæran stuðning og því á ég aldrei eftir að gleyma. Gunna var svo send í hjartaþræðingu og kom þá í ljós að vinstri kransæð var stífluð og hafði valdið því að hjartað stöðvaðist. Stíflan var tekin og æðin klædd að innan. Síðan var Gunna sett í öndunarvél og henni haldið sofandi í rúman sólarhring og kæld niður í 32°C. Það er víst venja við svona aðstæður og á að vera til að draga úr líkum á hugsanlegum vefja- og heilaskaða.

Það var erfitt að bíða þennan langa tíma eftir að hún vaknaði. Bíða í nagandi óvissu um hvort einhver heilaskaði hafi orðið og hún myndi jafnvel ekki þekkja mig þegar hún kæmi til meðvitundar. Svo loksins seinnipartinn föstudaginn 28. sept þá var svæfingin minnkuð og þá vaknaði Gunna nánast um leið. Hún opnaði augun og fyrstu ca. 5 mínúturnar (virkaði sem heil eilíf) voru þau algerlega dauð og lífvana. Svo allt í einu, eins og kveikt væri með rofa, kveiknaði líf og hún starði á mig í undrun og skelfingu. Hún var enn í öndunarvél svo hún gat ekkert talað. "Sæl Guðrún mín", sagði hjúkrunarfræðingurinn, "Getur þú blikkað augunum vina mín". Eftir að hafa endurtekið þetta 2x í viðbót blikkaði mín augunum og þá var ákveðið að 1 blikk væri já og 2 væru nei.

Eftir þetta hefur batinn verið mjög hraður.
Karl Andersen er hennar hjartalæknir og kemur til með að fylgjast með henni næstu árin. Hún kom heim af spítalanum föstudaginn 4. okt. eftir 8 daga legu og í dag er hún komin ansi nálægt fullri heilsu. Svo fer hún í 4 vikna prógram á Reykjalundi og eftir það verður hún ábyggilega í betra formi en hún var fyrir áfallið.

Sem betur fer vissi ég ekki tölfræðina á bak við svona uppákomur fyrr en eftir á en hér er hún eins og Karl Andersen hjartalæknir sagði mér frá:

• Innan við 11% af þeim sem fá hjartastopp út í bæ, þ.e. ekki inn á sjúkrahúsum, komast labbandi út af spítalanum. Hinir deyja eða eru spítalamatur það sem eftir er.
• Af þessum 11% eru langflestir eitthvað skertir. Heilaskaði, skert hreyfigeta, lamanir og þessháttar.
• Innan við 1% ná þessum bata sem Gunna er búin að ná.

Hér er áhugaverð grein um hjartastopp utan sjúkrahúsa sem Karl skrifaði í Læknablaðið árið 2006, 112 hringja - hnoða. [Lesa grein]
Hér eru svo fleiri greinar fyrir áhugasama [Fleiri greinar]

Þegar ég lít til baka þá eru það ótrúlegar tilviljanir sem hjálpuðu til að svona vel fór.

• Einungis tilviljun olli því að ég sá þetta gerast. Hefði þetta gerst nokkrum mínútum fyrr eða seinna hefði ég ekki orðið var við neitt og þá hefði ekki þurft að spyrja að leikslokum.
• Þórður nágranni minn og vinur er með yfir 20 ára reynslu í sjúkraflutningum.
• Hann kom sólarhring fyrr heim úr bústaðnum sínum en til stóð svo hann var heima.
• Tommi vaknar upp úr þurru og stendur sig eins og hetja að sækja Þórð.
• Björgunarsveitin sem er með aðstöðu í þarnæstu götu er á fundi akkúrat þegar þetta gerist og eru því komnir á staðinn á innan við 5 mínútum með súrefnistæki sem þeir eiga.

Ég þakka öllum þeim öflum, hvað svo sem þau eru kölluð, fyrir þessar tilviljanir. Hver veit, kannski verður þetta okkur öllum til góðs. Kannski lifum við lífinu betur, meira lifandi, eftir svona reynslu.

En hvað um það, við erum alveg búin að "fá fyrir alla peninginn" á þessu ári og vonandi er þessari sjúkrahrinu lokið fyrir fullt og allt.

Læt þessa ritgerð duga,
Sveinbjörn Grétarsson